1933 Güney Carolina doğumlu; jazz, blues, R&B şarkıcısı ve klasik piyanist Nina Simone’un biyografisi olan bu film, Nisan 2016’da dünyada gösterime girdi.
Eunice Waymon adıyla dünyaya gelen Simone, küçüklüğünde konser piyanisti olmak istiyor ve Juilliard School of Music’e kaydoluyor. Ardından Curtis Institute of Music in Philadelphia’dan burs almak için başvuruda bulunuyor ama seçmelerde çok iyi bir performans sergilemesine rağmen zenci olduğu için okula kabul edilmiyor. 1950’li yıllarda, kabul edilmediği bu okulun önemli hocalarından biri olan Vladimir Sokoloff’tan özel piyano dersleri almaya başlayan Eunice, özel dersleri karşılayabilmek için civardaki barlarda piyano çalıp şarkı söylemeye başlıyor. Bu sırada da ailesine durumu farkettirmemek için sahne adını Nina Simone olarak değiştiriyor. İyi bir piyanist ve vokalist olmanın yanında çok iyi de bir aranjör olan Simone ilk albüm kaydını 20’li yaşlarının ortasında 1957 yılında yapıyor.
Başından 2 talihsiz evlilik geçen Simone’un bir kızı oluyor. Afro-Amerikan köklere olan bağlılığı ve ırkçılık karşıtı duruşunu yavaş yavaş müziğinde de göstermeye başlayan Simone, insan hakları konulu şarkılarıyla hem iyi hem de kötü anlamda kitlelerin dikkatini çekmeye başlıyor. Birçok insan hakları toplantısına konuşmacı olarak katılıyor.
Yönetmen Cynthia Mort’un ilk sinema filmi denemesi olan “Nina”, Simone’un 70’lerden sonraki dönemini konu alıyor. 70’lerden sonra Amerika’dan ayrılan ve İsviçre, Hollanda gibi Avrupa ülkelerinde yaşayan Simone en son olarak 90’larda Fransa’ya yerleşiyor. Film, müzisyenin hayatının son dönemlerinde asistanı daha sonra da menejeri olan Clifton Henderson’la olan ilişkisine odaklanan bir senaryoya sahip. Simone’un alkol ve psikolojik problemleri, aşırı duyarlı yapısının hayatına getirdiği kısıtlamalar, öfke nöbetleri ama her şeyin temelindeki “yalnızlık duygusu” üzerine yoğunlaşıyor. Nina Simone’u canlandıran Zoe Saldana filmdeki parçaları kendi seslendirmiş. Yürek söken bir ses performansı olmamasına rağmen bence Simone’un psikolojisini, mimiklerini, ruhunu o kadar güzel yansıtmış ki, şarkıları dinlerken oyunculuk sesin çok daha önüne geçebiliyor ve gerçekten etkilenebiliyorsunuz. Nina Simone her anlamda çok güçlü ve özel bir karakter; her şeyden önce bulunmaz ses rengiyle, piyano çalımıyla, şarkı sözleriyle, aktivist kimliğiyle, tavrıyla, kıyafetleriyle… Hepsi bir bütün. Dinleyip, onu tanıyıp da iyi ya da kötü anlamda etkilenmeyen insan yoktur gibi geliyor. Ona karşı tarafsız kalınabileceğini düşünmüyorum. Ya çok seversiniz ya hiç sevmezsiniz ama mutlaka bu iki duygudan biri vardır içinizde Nina Simone’a karşı, onu gerçekten bilirseniz. Ve sanırım bunun da getirdiği bir omuz yükü vardır insanın hayatına Simone da bunun bedelini ödemiştir. En sert gözüken insanlar aslında en hassas olanlardır çoğu zaman, Simone da öyle biri diye düşünüyorum.
Nina Simone’la ilgili koca bir külliyat var okuyabileceğimiz, izleyebileceğimiz, kendi otobiyografisi, filmler, belgeseller, vs. 1992 Fransız yapımı “Nina Simone: La légende” ve 2015 tarihli “What Happened, Miss Simone?” da bunlardan ikisi. Sıkı bir Nina Simone severseniz, Simone’un canlı görüntülerinin ve ses kayıtlarının bulunduğu bu iki belgeselle “Nina”yı birleştirip üçünü arka arkaya izleyebilirsiniz. Şimdiden keyifli izlemeler, dinlemeler.








